De verwoesting door de oorlog, maar ook de wederopbouw van Aken, leidde tot grote verliezen van het oorspronkelijke gebouwenweefsel. Het Akense model richtte zich op het stadsbeeld van de historische stad en niet op het behoud van monumenten zoals we die vandaag de dag kennen. Ook in andere steden was de geplande vernietiging van de oude stadscentra na de oorlog groter dan de schade door de bombardementen en gevechten. De protestbewegingen hiertegen leidden uiteindelijk tot de invoering van wetten voor monumentenbescherming in de deelstaten aan het begin van de jaren tachtig.

Veel gebouwen hebben traditionele motieven en zijn toch herkenbaar als "kinderen van het naoorlogse tijdperk". Sommige laten dit duidelijk zien, andere zijn alleen verborgen en niet per se zichtbaar voor de leek. Als de geschiedenis van de wederopbouw wordt verteld, zijn de reacties heel verschillend: sommige mensen zijn teleurgesteld dat veel gebouwen in de oude stad niet zo oud zijn als ze dachten. Anderen vinden het verbazingwekkend hoe natuurlijk de oude stad tegenwoordig wordt ervaren.

Om rekening te houden met deze speciale benadering van oude gebouwen in Aken, is het behoud van gebouwen met getransloceerde historische gevels van groot belang voor de geschiedenis van de stedenbouw na 1945. De erfgoedwaarde van de getransloceerde onderdelen is geconsolideerd door de bewuste keuze om de substantie die het stadsbeeld karakteriseert te sparen. Bovendien zijn ze geïntegreerd in het stedelijk weefsel met de moderne architectuur van de naoorlogse periode, die vaak op een voor die tijd typische, zeer hoogwaardige manier is ontworpen, zoals de gevels aan de Augustinerplatz. Het is fascinerend om te zien hoe de verplaatste gebouwen en de moderne architectuur hier duidelijk terug te vinden zijn.