- ... toont Alcide de Gasperi na het ontvangen van de Karel de Grote Prijs op 24 september 1952 terwijl hij het Gouden Boek van de stad Aken ondertekent.

- De Gasperi was de eerste hooggeplaatste politicus die de Karel de Grote-prijs ontving, die in 1950 werd uitgereikt. De toekenning van de prijs aan de Gasperi betekende dus ook een reputatieverbetering voor de prijs van Aken.

- Mario Draghi is de derde Italiaanse politicus die op 14 mei de Internationale Karelsprijs ontvangt.

Het Akense Stadsarchief presenteert regelmatig interessante items uit zijn depots als Archief van de Maand. Het item met een korte begeleidende tekst wordt gepresenteerd in een vitrine in de foyer van het stadsarchief aan de Reichsweg en digitaal op de homepage van het archief. In mei 2026 is het een foto van de voormalige Italiaanse president Alcide de Gasperi na de toekenning van de Karelsprijs op 24 september 1952, toen hij het Gouden Boek van de stad Aken ondertekende.

Van De Gasperi via Carlo Azeglio naar Mario DraghiAls
Mario Draghi op 14 mei de Karelsprijs in ontvangst neemt, wordt hij de derde Italiaanse politicus aan wie deze eer te beurt valt. In 2005 ontving Carlo Azeglio Ciampi, de voormalige Italiaanse president, de prijs voor zijn verdiensten voor de Europese integratie. En 53 jaar eerder, op 24 september 1952, was de derde Karelsprijs al toegekend aan de toenmalige Italiaanse premier Alcide de Gasperi (1881-1954).

„Grote bouwer van het ontluikende Europa“
Albert Maas, burgemeester van Aken, prees de Gasperi in de nog door oorlogsschade getekende kroningszaal van het stadhuis als een scherpzinnig onderhandelaar in de kring van Europese staten en noemde hem een „grote bouwer van het ontluikende Europa“ – dit alles onder de nog verse indrukken van de eerste vergadering van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, de voorloper van de huidige Europese Unie, 14 dagen eerder in Straatsburg en slechts zeven jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Daarmee was een belangrijke mijlpaal bereikt van het zogenaamde Schuman-plan, dat moest zorgen voor een supranationale controle op de kolen- en staalproductie in Europa om een nieuwe wapenwedloop tussen de Europese mogendheden te voorkomen. Oprichters van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal waren Duitsland, Frankrijk, België, Nederland, Luxemburg – en natuurlijk Italië.

Het certificaat van de Karel de Grote Prijs eerde de Gasperi logischerwijs als een toegewijd en realistisch staatsman. Er staat dat de prijs aan hem is toegekend "als erkenning voor zijn voortdurende bevordering van de Europese eenwording. Zijn onvermoeibare inzet voor de politieke en economische samenwerking van de volkeren van Europa met het uiteindelijke doel van een supranationale unie heeft belangrijke praktische resultaten opgeleverd."

Oproep tot een gemeenschappelijke Europese mentaliteit
De Gasperi benadrukte in zijn dankwoord dat de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal slechts een eerste stap moest zijn op weg naar een Europese eenheid, die „zich geleidelijk ook tot andere gebieden zou moeten uitstrekken, totdat er één Europese markt ontstaat, met een gemeenschappelijke munt en vrij verkeer van goederen en personen.“ De prijswinnaar besefte echter heel goed dat deze ontwikkelingen tijd zouden kosten, en hij riep op tot het ontwikkelen van een Europese mentaliteit die individuele belangen zou overstijgen en zou handelen in het gemeenschappelijk Europees belang.

Een reputatieboost voor de
Karelsprijs Alcide de Gasperi was de eerste vooraanstaande politicus die de Karelsprijs ontving, die sinds 1950 wordt uitgereikt. Zijn twee voorgangers, Richard Coudenhove-Kalergi (1950) en Hendrik Brugmanns, werden geëerd als intellectuele grondleggers van de Europese eenwording. De toekenning aan De Gasperi betekende daarmee ook een reputatieboost voor de Akense onderscheiding. Na hem volgden met Jean Monnet (1953), Konrad Adenauer (1954), Winston Churchill (1955), Paul-Henri Spaak (1956) en Robert Schumann (1957) enkele van de belangrijkste politici van hun tijd. Alcide de Gasperi zelf stierf in augustus 1954, ruim twee jaar na zijn huldiging in Aken. In de maanden voor zijn dood was hij voorzitter van de Parlementaire Vergadering van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, waaruit later het Europees Parlement zou voortkomen.

Bronnen: Stadsarchief Aken, fotocollectie XXV.11; prentencollectie K9