Jakobstrasse 14-16
Monument #15
Inleiding
Een uniform mansardedak verbindt twee vergelijkbare, maar in detail verschillende gevels. Het huis aan de Jakobstraße 14-16 past in de rij historiserende nieuwe gebouwen in het voormalige herontwikkelingsgebied aan de Jakobstraße.
Verhuisgeschiedenis
Het vorige gebouw werd in de jaren 1970 gesloopt. De daaropvolgende nieuwbouw op hetzelfde terrein werd in 1975 voltooid. Om de indruk van de historische, kleinschalige bebouwing op smalle percelen te behouden, werden er twee aparte gevels voor de grotere nieuwbouw geplaatst.
Zoeken naar aanwijzingen
De twee gevels zijn historische originelen van de huizen aan de Großkölnstraße 3 en 5. De twee oude panden stonden destijds ook direct naast elkaar, de volgorde was hetzelfde: nr. 3 links, nr. 5 rechts. Op de begane grond zijn er drie hoge muren van barokke blauwe steen met een segmentboog en geornamenteerde rocaille wigsteen. Tijdens de reconstructie werden de deur- en raamopeningen verdeeld door een breed blind element. Daarbij werd blauwsteen toegevoegd en werden de openingen met ongeveer 60 cm verhoogd ten opzichte van de oude gevel, wat resulteerde in het huidige ongewoon hoge raamformaat. Het historische gebouw aan de Großkölnstraße 3 had een zadeldak, dat in het nieuwe gebouw werd veranderd in een mansardedak en zo werd aangepast aan het naburige gebouw. De daklijsten en mansardedakkapellen van de twee helften van het huis werden verschillend ontworpen om de indruk van twee verschillende delen van het huis te benadrukken.
Andreas LückDe twee gevels die hier zijn gebruikt lijken op elkaar, maar zijn niet helemaal identiek. Als je de twee gevels van dichterbij bekijkt, zie je verschillende materialen en afwerkingen.
Speciale functies
De stijlen van de oude gevels zijn in reliëf gegoten en hebben segmentbogen en gedetailleerde rocaille sluitstenen die volgens Leo Hugot tot de mooiste van Aken behoren.
Afbeeldingen galerij
Meer ontdekken
Alle monumenten in één oogopslag
Translocatie
De methode van translocatie was al bekend en populair in de 19e-eeuwse stedenbouw. Het maakte het mogelijk om oude gebouwen te redden en te hergebruiken. In Aken werd deze methode op een speciale en uitgebreide manier toegepast.










