Het model van Aken

Het centrum van Aken werd verdeeld in drie herontwikkelingsgebieden. Herontwikkelingsgebied I omvatte het gebied tussen Pontstraße, Annuntiatenbach, Trichtergasse en Jakobstraße. Herontwikkelingsgebied II omvatte de gebieden tussen Löhergraben, Jakobstraße, Mühlenberg en Rosstraße. Het derde gebied was het kleinste en bestond uit Neupforte en Mostardstraße. Het groeiende universiteitsgebied rond Templergraben was geen herontwikkelingsgebied, maar niettemin een belangrijk onderdeel van het Akense model.

Het doel van de herontwikkelingsgebieden was het verbeteren van stedenbouwkundige problemen zoals ongezonde leefomstandigheden, bedrijven die de boel verstoren en nieuwe eisen aan de mobiliteit van burgers in het stadscentrum. Een belangrijk onderwerp hierbij waren afstemmingsplannen om de stedelijke lay-out opnieuw te ontwerpen of recht te trekken. Daarnaast dienden de herontwikkelingsgebieden als voorbeeld voor de deelstaat Noordrijn-Westfalen voor toekomstige stedelijke herontwikkeling. De stad ontving verschillende prijzen in de federale competitie voor stedenbouw en monumentenzorg bij stadsontwikkeling.

De gewenste verkeersverbreding van Paugasse werd bereikt door de achtertuingebouwen aan de overkant gedeeltelijk af te breken.

Met de tentoonstelling en brochure "Akense plannen" werden de burgers van Aken in 1950 voor het eerst geïnformeerd over en betrokken bij het basisprogramma van de wederopbouw met maquettes, plannen en teksten. Dr. Wilhelm Fischer, directeur van het Bureau voor Stadsplanning, en ook Hans Königs en Dr. Leo Hugot als architecten en stadsconservatoren waren hoofdrolspelers in het Akense model, naast vele andere visionaire architecten en stadsplanners.

De aanpak van herontwikkelingsgebied III ging vooral gepaard met burgerprotesten, die leidden tot een herbezinning en het behoud van delen van het oude gebouwenweefsel. Er waren verschillende protestbewegingen tegen de herontwikkeling van het stadscentrum, die op veel plaatsen zorgden voor het behoud van oude gebouwen.