Jack, nu 82 jaar oud, ziet het als zijn taak om enerzijds de doden - inclusief en vooral zijn familie - iets te geven om te herinneren en anderzijds om met zijn biografie te laten zien dat het voor zoveel, heel veel mensen niet in chaos had hoeven eindigen als er maar genoeg mensen waren geweest om te helpen. Want hulp was mogelijk, zoals zijn leven laat zien.
Toen de kleine Jack twee maanden oud was, werden zijn vader en twee broers in 1943 vanuit Amsterdam via Westerborg naar het vernietigingskamp Sobibor gedeporteerd, waar ze werden vermoord. Korte tijd later werd ook zijn moeder opgepakt en naar Auschwitz gebracht. Buren die betrokken waren bij het verzet tegen de nazi's nemen de baby en zijn oudere zus op en geven ze door aan een groep die wanhopig probeert Joodse kinderen te redden door ze door te geven aan christelijke families, die ze vervolgens als hun eigen kinderen opgeven. Volgens Jack werden blonde kinderen in gezinnen in het noorden van Nederland geplaatst, terwijl donkerharige kinderen naar Zuid-Limburg werden gestuurd. Zo kwamen Jack en zijn zus Fanny samen met ongeveer 250 andere kinderen in Brunssum terecht. Pas als volwassene gaat hij op zoek naar zijn familie en zijn geschiedenis. Fanny, zeven jaar ouder dan haar broer, kan en wil echter niet over haar herinneringen praten. Jack Aldewereld leert de bittere waarheid over de moord op zijn familie door te praten met mensen op de plaatsen waar zijn familie woonde. Omdat zij het zich herinneren, leert Jack zijn Joodse identiteit kennen en werkt hij vanaf dat moment in de strijd tegen marginalisatie en voor de herwaardering van nationaalsocialistische misdaden. Sindsdien vertelt hij zijn verhaal.
De leerlingen in de bibliotheek, die helemaal vol zat, luisterden aandachtig en ontroerd hoe Jack zijn levensverhaal gebruikte om tolerantie en samenleven te bevorderen. Na afloop hadden ze veel vragen, zowel over zijn levensverhaal als over de relevantie van het onderwerp in 2026. "Wat zou je tegen een neonazi zeggen?" wilde een leerling weten. "Bezoek Auschwitz. Kijk wat er gebeurd is, dan zou het niet gebeuren." Had hij zelf Auschwitz bezocht? "Nee, ik denk niet dat het goed voor me zou zijn. Ik denk niet dat ik de moed zou hebben. Mijn moeder is daar gestorven."
Veel studenten vragen zich ook af of Jack vreest dat de geschiedenis zich herhaalt met betrekking tot de oorlog in Gaza. "Politiek gezien kan ik daar niet over oordelen, ik woon in Nederland," zegt Jack. "Maar menselijk gezien kan ik wel zeggen: een moeder in Gaza huilt om haar kind, net als een moeder in Israël. En het is altijd zo: een oorlog heeft nooit een winnaar."
Jack werd vergezeld door zijn vrouw Ina en de locoburgemeester van de gemeente Brunssum, Hugo Janssen, die leerlingen en leraren uitnodigde voor een herdenkingswandeling in zijn stad. Brunssum heeft zich tot taak gesteld de plaatsen te behouden waar meer dan 200 kinderen van Joodse families konden overleven om de kracht van moed en menselijkheid levend te houden voor toekomstige generaties. De HHG neemt de uitnodiging voor een rondleiding graag aan.
Sinds 2012 herdenkt de Heinrich Heine Comprehensive School elk jaar op 27 januari de slachtoffers van de Shoah. Met speciale activiteiten in alle jaargroepen houden leerlingen en leraren zich bezig met de gruweldaden van de nationaalsocialisten en realiseren ze zich hun individuele verantwoordelijkheid voor menselijkheid, tolerantie, eerlijkheid en moed. In tijden waarin antisemitisme en anti-islamisme toenemen, oorlogen de haat aanwakkeren, mensen lijden onder de machtsaspiraties van hun leiders en kinderen sterven tussen de fronten, beschouwt de Laurensberg Comprehensive School het als een van haar belangrijkste taken om jonge mensen te laten zien hoe gevaarlijk intolerantie, racisme en ontgoocheling ten opzichte van de democratie zijn als ze ongecontroleerd mogen gedijen. Een bewuste bestudering van deze geschiedenis versterkt vaardigheden zoals empathie, burgerlijke moed en kritisch denken, zodat leerlingen verantwoordelijkheid kunnen nemen en op mensenrechten gerichte beslissingen kunnen nemen. Door concrete verhalen en getuigenissen zoals die van Jack Aldewereld wordt de geschiedenis tastbaar, wordt voorkomen dat pijnlijke waarheden worden verdrongen en worden de individuele gevolgen van haat, geweld en verwaarlozing van de rechtsstaat zichtbaar.